نمیتوانم به اتفاقی که در حال رخ دادن است نسبت خوب یا بد بدهم... از مدتی پیش شروع شد؛ جدی اش نگرفتم و پنداشتم که حسی زودگذر است مانند باقی احساساتی که از میانشان عبور میکنم ولی اینطور نبود...هرچه پیش میرود ارتباطم با جهان اطراف گسسته تر و اطراف و اطرافیانم محوتر و محوتر میگردند.او چیزیست که از من در اجتماع و روابطم جا مانده است؛ چیزی که روزی به نظر میرسید با من یکی باشد اما بالاخره تضاد ما به وضوح نمایان شد و این روزها خارج از جمع چیز دقیقی را به خاطر ندارم و از بیرون میبینمش که در کنار عده ای بیگانه چون خود نشسته و حرفها و رفتارش برایم غیرقابل هضم مینماید.

گاهی انسان ها فکر میکنند که در یک پیچدگیِ مختص خودشان گیر افتاده اند و میپندارند هیچکس از مجموعه ی کثیر انسانی؛ عذابی که متحمل میشوند را حداقل به این شکل تجربه نکرده است و نمیفهمد.به نظر میرسد که انسان ها موجودات تکراری ای هستند و از این واقعیت فرار می کنند تا مفهومی بیش از یک فعالیت و پردازش عمومی باشند. انسان جز با توصل به زنجیره ی تعقل پیشینیان و ابراز این مهم و تکمیل تفکر آنان قادر به احساس شخصی مفید نیست.پذیرفتن اصل تکرار و وجود آدمی در قالب یک مجموعه و اصل تفکر همگانی و منبع یکسان که تنها با کمی ها و کاستی های فیزیکی و بیولوژیکی و میزان محدودیت در